Sizlere görmediğiniz dar hat treninden biraz bahsetmek isterim.Bugün elektrikli veya motorinle çalışan trenlerin yerine o günlerde kömürle çalışan trenler vardı.Dar hat treni küçük trendi,bugünkü lunaparklardaki trenlerden biraz büyüktü.Bir makine kısmı, birde arkasında kömür deposu olan kısmı vardı.Treni sürene makinist, kömürü ocağa atan kişiye de ateşçi denirdi.Ateşçi istim deposunun manometresine göre ocağa kömür atardı.Tek keyifleri ocakta matara ile çay demlemek ve bu çayı yol boyunca yudumlamaktı.Yolcu vagonlarıda küçücüktü. Her vagonda bir soba bulunurdu, bu sobalarkışsoğuklarında yanardı.Bu sobada da matara ile çay demlenirdi.Tren, en çok 50 km hızla gidebilirdi.Hatta yokuş çıkıyorsa bu hız 20 km’ye kadar düşerdi.Vagonlarda ayrıca gardıfren bulunurdu.Trenin düdüğüne göre freni sıkar veya gevşetirlerdi.
İlk tayin yerimiz Çelmik İstasyonuydu.İstasyonda dört aile yaşıyorduk;İstasyon Şefi, Makasçı,Yol Çavuşu ve Yol Bekçisi.
Bu dört aile, birbiri ile kaynaşmıştı.Pişirilen yemeklerden birbirlerine bir sahan gönderilirdi. İyi ve kötü günlerini beraber paylaşırlardı.Zamanla bir aile gibi olmuşlardı.Onun için hiç yalnızlık hissetmezdik.Bu ailelerin birbirileri ile kavga etme, küsme gibi lüksleri olamazdı.Birbirilerinin arkasından konuşmazlardıDağbaşında yalnız kalacaklarını bilirlerdi.Onun için bir ev gibi yaşarlardı.
O zamanlar radyo, televizyon yoktu.Uzun kış gecelerinde birbirimize oturmaya giderdik.Çocuklar