Senin yerini kimse dolduramaz.Sen burada babamızdın.Herkes sana CEMİL BABA derdi!”
“Sağlığım için gitmem gerekli.Burada kalırsam hastalarım peşimi bırakmaz.Kapıma gelen hiçbir hastayı geri çeviremem.Sağ olasın.Ben de çok hüzünlüyüm.İçim acıyarak bu aletleri söktürüyorum.” dedim.
Briç Kulübündeki arkadaşlarım,Yelken Kulübünde bana veda yemeği verdiler.Yine diş hekimi arkadaşlarım da aynı mekânda bir veda yemeği verdiler.Her iki seremoniden de çok üzüntü duydum. Can arkadaşlarımı bırakıp gidiyordum.Onlara kapanışlarda veda söylevi verdim.Çoğunun gözlerindeki yaşı saygı ile izledim. Herkesle vedalaştık.Kaymakam Bey ve kentin ileri gelen dostlarımla da vedalaştık. Artık taşınmaya hazırdık.Geride bir hoş seda bıraktığımın farkındaydım.
6Şubat 2011 yılında arabaya evi ve dişçilik aletlerimi yükledim.Komşularla vedalaştım.Beni Teknisyen Hayati ve kardeşi,kadim dostum Dr.Yiğit Pişkin, Yıldız Hanımyolcu ettiler.Kamyonu Hayati yükleterek gece yola çıktı.
Kendi arabamla yola koyuldum.Köşe başlarından, apartmanlardan, deniz kıyısından da el sallayarak vedalaştım.
Bu kentte tam 42 yıl yaşamıştım.Arkama baktığımda birçok tatlı acı hatıralar, gelin arabasının arkasına takılan kutucuklar gibi peşim sıra geliyorlar.Evet, İskenderun’u arkamda bırakırken tüm hatıralarımı