“Kazanmışız!” dedi.
O an ona inansam mı inanmasam mı şaşırdım.Yaşarda Tıbbiyeyi kazanmıştı. Tebrik ettim onu.Gidip listede ismimi görmeliydim.Listenin sonundan bakmaya başladım; yok yok! Üst sıralarda bir yerde Cemil Altay yazısını okudum.İçimden çığlık atmak geldi.Kazanamayanları düşününce çığlık atmaktan vazgeçtim.Çığlığımı içimde sakladım.
Bu sevincimi sevdiklerimle paylaşmalıydım.Söğütlü Çeşme İstasyonunda trene bindim. Filiz’i trende buldum. Beni görür görmez:
“Kazandın mı?” diye sordu.Önce;“Hayır!” dedim. “Öğretmen eşi olacaksın!”
Ortalık buz kesti! Sonra ona;
“Şaka şaka, kazandım, hem de üst sıralarda!” deyince hem kızdı hem sevindi.
Beni tebrik etti, ama boynuma sarılıp beni öpemedi.O yıllar sevgililer her istedikleri yerde masum öpücükle bile öpemezlerdi sevdiklerini.
Kartal’da lojmanda oturuyorduk.Eve girdim, annemle babam yolumu gözlemişler.Girer girmez annem:
“Cemil, kazandın mı?” dedi.
“Evet anam, kazandım.Yüzünü kara çıkarmadım.Oğlunu tebrik et!”
Annem, babam bana sarıldılar, öptüler.Babamdan kocaman bir aferin aldım.Annem:
“Bir ayranı hak ettin,”diyerek bana takıldı.
Ayranlarımızı içtik.Akşamleyin eniştem Nurettin Atik bize geldi, elinde kocaman bir karpuz vardı.